لینکدونی
هشت کتاب
اتاق آبی
سلام بی طمع گرگ( شعرهای من)
کفش هایم کو؟
بررسی تحلیلی اشعار سهراب

نقد صوفی(دین اندیشی)

طراحی
هدیه ای از حامد



۱۳۸٢/۱٢/٢٢
 

زمستونم تموم شد و ما تو تهران يه برف درست و حسابی نديديم.اين شعر رو يه نيمه شبی که خيلی دير٬برف شروع کرد به باريدن٬گفتم.

خيــر مقــدم ٬ خـوش آمــدی ای بـرف

ای لحــــاف سفيــــد خــــواب زمــين

خــــانهء مـــا بــرای تو گــــــرم است

تـو بيـــــا در حيــــاط و بـــــام نشــين

***

حــــال مــا ديـر ديـر مـی پــرســــی

سايـــهء تـو چقـــــدر سنگـين است؟

تـو از آن آسمــــــان نمـی بيــــــنی

که بــدون تو ٬ خــاک ٬ چرکين است؟

***

صــورت بچّــــــه هــای مـــدرسه رو

بانتـظارت ٬ بـه شيـشه ها چسبـــيد

نـرم نـرمک ٬ به لای لايـــی خــــواب

چشمــشان پـشت پنجـــره خسبـــيد

***

گـر کـه گلــــــهای يـــاس دامــن تو

دانـه دانـه بـه خـــــاک بنشينــــــند

می تواننــد کودکـــان ٬ خــوشحـال

صبح ٬ تعبيـــر خـواب خـود بينـــــند

***

” بـــرف بـا ذرّه ذرّه  يکــــــــرنگــی

چـرک روی زميــــــــن را پوشـــــاند

فکـر کـن خوب٬  چون زمستان رفت

رو سيــاهی تو را نخـــواهد ماند؟ “