لینکدونی
هشت کتاب
اتاق آبی
سلام بی طمع گرگ( شعرهای من)
کفش هایم کو؟
بررسی تحلیلی اشعار سهراب

نقد صوفی(دین اندیشی)

طراحی
هدیه ای از حامد



۱۳۸۳/٢/۱۱
 

 

تو اين شعر خواستم لحظهء برخورد بارون به شيشه پنجره رو توصيف کنم.اين شعر رو از لج يه نفر می نويسم. چون از بيت اول اين شعرم خوشش نيومد. هی گير داده٬ ميگه واژهء ليسيدن قشنگ نيست. آخه واژه ای از اين قشنگتر ميتونه سُر خوردن قطره بارون روی شيشه رو توصيف کنه؟ خيلی هم دلش بخواد. با اين روش هم می نويسم تا بيشتر حرص بخوره.

در می زند به شيشه٬ انگشت خيس ب ا ر ا ن

گرديد

        رود

                  جاری

                     از ردّ لیــــــــــس ب ا ر ا ن

آهستـه بـاد می بــرد ٬ يک کيسه ابر بر پـشت

با زخم رعـــد

می

ریـ

خت

از لای کيـ.ـسه٬ ب ا ر ا ن

از درس «آب»٬ طوفــان تمرين مـشق می کرد

بـر روی بـرگ شيشه ٬ با خـودنـويس ب ا ر ا ن

از چـشم پنجـره خـواب ٬ آشفتـه بـال و پـر زد

از هوووی هوووی باد

و

از هيييـس هيييـس ب ا ر ا ن

چشم زلال شيشه می ريـخت اشک؛ وقتی

در دست بـاد می ديد امواج گيس ب ا ر ا ن